طب فیکس

سلامت،زیبایی،پزشکی،ورزشی،طبی

عصا و واکر

هدف از استفاده از وسایل کمک حرکتی، افزایش سطح اتکا، بهبود تعادل و پایداری یا کاهش فشار وزن بدن از روی اندام های تحتانی است تا درد مفصل کاهش یابد. استفاده از وسایل کمک حرکتی باعث می شود اعتماد به نفس بیمار افزایش یابد و بتواند کارهای روزمره اش را خود انجام دهد. افزایش جریان خون و پیشگیری از پوکی استخوان، از دیگر مزایای وسایل کمک حرکتی است.


ویژگی های واکر:

بسیار پایدارتر از عصا

استفاده راحت‌تر از آن

قبل از راه رفتن با واکر یا عصا، بیمار باید حتما از پزشک معالج خود بپرسد که آیا می‌تواند پای آسیب دیده را روی زمین بگذارد و آیا می‌تواند آن را روی زمین فشار دهد یا خیر. مقصود از پای آسیب دیده ، پای سمتی است که آسیب دیده، جراحی شده، درد دارد یا دچار ضعف عضلانی است. تصیمم پزشک بر حسب نوع بیماری یا آسیب وارد شده و نوع عمل جراحی متفاوت است و بسیار مهم است که نوع راه رفتن با واکر یا عصا از پزشک پرسیده شود. اگر به اشتباه پای آسیب دیده، که نباید بر زمین گذاشته شود، ممکن است عواقب جبران‌ناپذیری برای بیمار بوجود آید. دقت کنید تصمیم‌گیری در این مورد تنها و تنها با پزشک است و حتی پرستار، فیزیوتراپ و دیگر کادر درمانی نیز نمی‌توانند در این مورد نظر بدهند

در بسیاری از اعمال جراحی، پزشک به بیمار اجازه نمی‌دهد تا مدتی پای جراحی شده را به زمین فشار دهد. انجام این کار برای کسی که اولین‌بار است می‌خواهد از یک وسیله کمکی برای راه رفتن استفاده کند، قدری مشکل بوده و مسلما شروع آن با واکر راحت‌تر است. بعد از چند روز تا چند هفته می‌توان به‌جای واکر از عصای زیر بغل استفاده کرد. در افراد مسن و دیگر کسانی که به علت ابتلا به بیماری مزمن دچار ضعف عضلانی هستند و تعادل کمتری دارند، بهتر است حداقل برای شروع راه رفتن از واکر استفاده کنند. بعد از اینکه مدتی سپری شد و تعادل آنها بهتر شد، می‌توانند از دو عصای زیر بغل استفاده کنند

 (فراموش نشود در روزهای اول بعد از جراحی، بیمار ممکن است قدری حالت ضعف و سرگیجه داشته باشد. در این حالت استفاده از "واکر" عاقلانه‌تر است.) 

استفاده از عصاهای دستی یا مچی نیازمند قدرت بیشتری در بازو ساعد بوده و نیاز بیشتری به کنترل و حفظ تعادل دارد. اگر به علت درد در لگن یا اندام تحتانی از عصا استفاده می‌کنید یا اگر احساس ضعف در پایین تنه داشته و قصد استفاده از عصا را دارید، می‌توانید با یک عصای دستی یا مچی شروع کنید


انواع عصا:

عصاهای خمیده: عصای خمیده وزن بیمار را در راستای عصا پخش می کند. این عصا برای بیمارانی مناسب است که گاهی نیاز دارند اندام فوقانی شان وزن را تحمل کند؛ مانند افرادی که به دلیل درد ناشی از استئوآرتریت زانو یا لگن در راه رفتن مشکل دارند.

عصاهای چهارپایه: عصای چهارپایه سطح اتکای بیشتری دارد و امکان تحمل وزن بیشتر را فراهم می کند. هنگامی که بیمار به استفاده از دستان خود نیاز دارد، می تواند به تنهایی روی زمین بایستد

عصاهای استاندارد: عصای استاندارد یا عصای صاف معمولا از چوب یا آلومینیوم ساخته می شود و ارزان قیمت و سبک است. عصای آلومینیومی امکان تنظیم ارتفاع هم دارد. عصای استاندارد در فردی که برای تحمل وزن به اندام فوقانی نیاز ندارد، می تواند به تعادل کمک کند.

عصاهای استاندارد، معمولا دسته ای چتری دارند که به دلیل فشار روی کف دست، ممکن است خطر ابتلا به نشانگان مچ دست (سندرم تونل کارپال) را افزایش دهند

دسته های عصا: عصاهای استاندارد، معمولا دسته ای چتری دارند که به دلیل فشار روی کف دست، ممکن است خطر ابتلا به نشانگان مچ دست (سندرم تونل کارپال) را افزایش دهند، اما عصاهایی که دسته تفنگی شکل دارند، فشار کمتری روی کف دست وارد می کنند. بنابراین خطر نشانگان مچ دست را کاهش می دهد.

چوب های زیربغل: عصا های زیربغل برای افرادی مناسب هستند که برای تحمل وزن به استفاده از بازوهای خود نیاز دارند. این عصاها می توانند 80 درصد وزن بدن و دو عصای زیربغل، صد درصد وزن بدن را حمایت کنند. البته عصای زیربغل به مصرف انرژی و قدرت قابل توجه شانه و بازو نیاز دارد و برای افراد سالمند و لاغر مناسب نیست.

واکرها: واکرها برای افرادی مناسب هستند که ضعف اندام تحتانی یا تعادل ضعیف دارند. این وسایل سطح اتکا را افزایش می دهند و باعث می شوند بیمار وزن خود را بهتر تحمل کند، اما واکرها باعث ایجاد وضعیت نامناسب در پشت می شود و امکان چرخش بازو کاهش می یابد. استفاده از واکر نسبت به عصا به توجه بیشتری نیاز دارد و حرکت در پله ها هم با استفاده از واکر دشوارتر است.

واکر استاندارد: واکر استاندارد پایدارترین واکر است، ولی باعث کاهش سرعت راه رفتن می شود، زیرا بیمار برای برداشتن هر قدم، باید واکر را کاملا از روی زمین بلند کند. استفاده از آن ممکن است در بیماران سالمند و نحیف مبتلا به کاهش قدرت قسمت فوقانی بدن، مشکل باشد

واکر با چرخ جلو: واکر دارای چرخ جلو که به آن واکر دوچرخ نیز می گویند، کمتر از واکرهای استاندارد پایدار است ولی الگوی راه رفتن طبیعی تری فراهم می کند و برای بیمارانی که قادر به بلند کردن واکر استاندارد نیستند، مناسب تر است.

واکر چهارچرخ: واکرهای چهارچرخ برای بیمارانی که عملکرد بهتری دارند و برای تحمل وزن به واکر نیازی ندارند، مفید است. با اینکه به جلو راندن واکر چهارچرخ راحت تر است، اما این وسیله برای بیمارانی که مشکلات تعادلی قابل توجه یا اختلال شناختی دارند، مناسب نیست، زیرا ممکن است به طور غیرمنتظره به جلو حرکت کند و باعث زمین خوردن شود. پیش از اینکه بیمار بنشیند، حتما باید ترمزها فعال باشند و واکر چهارچرخ در مقابل دیوار یا جسمی سفت قرار گرفته باشد.

این وسیله به خصوص برای کسانی که لنگش، بیماری تنفسی، یا نارسایی احتقانی قلب دارند و به توقف حرکت یا نشستن جهت استراحت نیاز دارند، مناسب است.

شما به کدامیک ،واکر یا عصا نیاز دارید؟

(بر حسب اینکه علت استفاده از کمک چه مشکلی باشد، نوع وسیله‌ای که استفاده می‌شود، متفاوت است. بهترین کسی که نوع وسیله را مشخص می‌کند، پزشک معالج است)

بعد از اعمال جراحی و پس از شکستگی‌ها و دیگر آسیب‌های وارده به لگن و اندام تحتانی، بهتر است تا مدتی از واکر استفاده کرد

عصا، چوب زیربغل و واکر برای چه افرادی مناسب هستند؟

عصا به توزیع مناسب وزن در شرایطی که اندام تحتانی ضعیف یا دردناک است، کمک می کند و با افزایش سطح اتکای بدن باعث ایجاد تعادل و احساس پایداری می شود.

چوب های زیربغل برای افرادی مناسب هستند که برای حفظ تعادل و تحمل وزن خود و افزایش نیروی محرکه به استفاده از بازوهای خود هم نیاز دارند، اما واکرها برای افرادی که ضعف اندام تحتانی یا تعادل ضعیف دارند، مناسب تر است و با افزایش سطح اتکای بیمار و حمایت از وزن وی، حرکت بهتر بیمار را تسهیل می کنند.

واکرها در مقایسه با عصاها به توجه بیشتری نیاز دارند و استفاده از پله با آنها دشوار است. ارتفاع دسته عصا یا واکر باید هنگامی که بیمار ایستاده و بازوهایش به راحتی در کنار بدن قرارگرفته اند تا چین مچ دست باشد. عصا باید در سمت مقابل اندام تحتانی ضعیف یا دردناک گرفته شود و همزمان با پای مقابل حرکت کند. پزشکان باید مرتب وسایل کمک حرکتی بیمار را ارزیابی کنند تا از ارتفاع، تناسب و نگهداری صحیح آن مطمئن شوند و به بیمار در مورد نحوه درست استفاده از وسیله مشاوره دهند.

آیا استفاده از عصا و واکر برایتان مفید است؟

اگر در یک طرف بدن خود احساس درد یا ضعف می کنید، طوری که باعث اشکال در راه رفتن یا تعادلتان می شود، استفاده از عصا ممکن است کمک کننده باشد. اگر تعادلتان ضعیف است یا احساس می کنید پاهایتان ناپایدار است، واکر می تواند هنگام راه رفتن باعث حمایت بیشتر شما شود. اینکه کدام نوع عصا یا واکر برای شما بهتر است، به چند موضوع بستگی دارد؛ قدرت بدنی، آمادگی جسمانی و تعادل. بهتر است خودتان این وسایل را انتخاب نکنید و با مشورت پزشک، این کار را انجام دهید. اندازه عصا یا واکر باید طوری باشد که وقتی ایستاده اید و بازوهایتان در حالت آرام کنارتان است، در سطح مچ دستتان باشد. حتی می توانید از پزشک بخواهید که آن را تنظیم کند.

نحوه راه رفتن با عصای زیر بغل

برای استفاده از عصای زیر بغل، باید بدانیم که چگونه با آنها راه برویم، چگونه با آنها روی صندلی بنشینیم و بلند شویم و چگونه با آنها از پله بالا و پایین برویم. توجه داشته باشید که منظور از پای مشکل‌دار همان پایی است که ضعیف‌تر است، درد دارد، آسیب دیده یا تحت عمل جراحی قرار گرفته است.

نحوه راه رفتن با عصای زیر بغل بدون گذاشتن پای آسیب دیده روی زمین

با دو عصای زیر بغل می‌توان به نحوی راه رفت که یک پا همیشه بالا نگه داشته شده و روی زمین قرار نگیرد( برای این کار باید از دست‌ها کمک گرفت و به این منظور باید دست‌های قوی داشت)

شروع راه رفتن با دو عصا باید از وضعیت مثلث باشد( به این معنی که، یک پای سالم روی زمین قرار گرفته و دو عصا کمی جلوتر از پا و حدود 10 سانتی‌متر بیرون پاها روی زمین گذاشته شوند)

پد یا بالشتک بالایی عصا را باید بین باز و و تنه قرار داده و با فشار بازو به داخل، آن را بین بازو و تنه محکم کرد( با دو دست محکم دسته عصاها گرفته می‌شوند، به‌طوری‌که شست‌ها در طرف داخل و انگشتان دیگر در طرف خارج دسته عصا باشند)

برای شروع راه رفتن، نوک دو عصا را با هم از روی زمین برداشته و مجددا کمی جلوتر روی زمین قرار می‌دهیم

با هر دو دست، دسته عصاها را به پایین فشار داده و هر دو آرنج را صاف می‌کنیم. وزن خود را روی هر دو دسته عصا بیندازید، نه روی بالشتک بالایی آن. سپس به آرامی تنه خود را به سمت جلو می‌دهیم

پای سالم را از زمین برداشته و آن را بین نوک دو عصا روی زمین قرار می‌دهیم. وقتی در راه رفتن با عصا تبحر پیدا کردید، می‌توانید در این مرحله به‌جای اینکه پای سلام را بین دو عصا روی زمین بگذارید، آن را کمی جلوتر روی زمین قرار دهید. در حالت اول، با‌هر قدم شما خود را به عصا می‌رسانید و در حالت دوم از عصاها عبور می‌کنید.

    حالا شما یک قدم به جلو برداشته‌اید. قدم‌های بعدی را هم به همین طریق بردارید.

نحوه راه رفتن سه نقطه ای (در صورتی که پزشک اجازه حتی کمی فشار آوردن به پای آسیب دیده را نمی دهد)

در حالی که سرپا ایستاده‌ایم، نوک هر دو عصا را همراه با پای آسیب‌دیده به اندازه یک قدم به جلو می‌گذاریم. در این حال پای آسیب‌دیده باید بین دو نوک عصا باشد. (این مرحله را می‌توان به‌صورت دو قسمتی انجام داد. به این صورت که ابتدا نوک هر دو عصا را با هم کمی جلوتر روی زمین می‌گذاریم و سپس در مرحله بعد پای مشکل‌دار را بین آن دو قرار می‌دهیم).

با هر دو دست، دسته عصاها را به سمت پایین فشار داده و آرنج‌ها را صاف کرده و در همان حال تنه خود را به سمت جلو متمایل می‌کنیم.

پای سالم را از زمین بلند کرده و در حالی‌که کمی از وزن را روی پای آسیب‌دیده انداخته‌ایم، پای سالم را در کنار پای آسیب‌دیده یا کمی جلوتر از آن قرار می‌دهیم. میزان وزنی را که باید روی پای مشکل‌دار وارد شود، پزشک تعیین می‌کند.

    اکنون شما یک قدم به جلو برداشته‌اید. قدم‌های بعدی را هم به همین صورت تکرار کنید.

نحوه نشستن روی صندلی با کمک عصای زیر بغل

برای نشتسن بهتر است از صندلی‌ای استفاده کنید که دسته داشته باشد

ابتدا مطمئن شوید که صندلی پایدار است

برای نشتسن بهتر است از صندلی‌ای استفاده کنید که دسته داشته باشد

به صندلی نزدیک شوید و طوری بچرخید که پشت ساق‌های شما لبه جلویی صندلی را لمس کند

هر دو عصا را به دست مشکل‌دار بدهید. آنها را از دسته بگیرید

با دست دیگر خود دسته یا لبه پشتی صندلی را بگیرید

پای آسیب‌دیده را به سمت جلو آورده و به آرامی زانوی پای سالم را که روی زمین است، خم کنید تا تنه شما پایین بیاید

روی صندلی بنشینید

اگر صندلی دسته ندارد، می‌توانید در همان حال که عصاها را با دو دست خود گرفته‌اید، پای آسیب‌دیده را به سمت جلو آورده و به آرامی پای سالم را که روی زمین است، خم کنید تا تنه شما پایین بیاید و سپس روی صندلی بنشینید

نحوه بلند شدن از روی صندلی با کمک عصای زیر بغل

نشیمنگاه خود را به لبه جلویی صندلی بیاورید. البته قبل از آن مطمئن شوید که صندلی پایدار بوده و به سمت جلو نمی‌چرخد

به سمت جلو خم شوید

هر دو عصا را با دست طرف آسیب‌دیده بگیرید و سپس دسته صندلی را با دست دیگر بگیرید

پای سالم را روی زمین قرار داده و روی آن بلند شوید

یک عصا را به دست دیگر بدهید تا هر دست یک عصا داشته باشد

به سمت جلو حرکت کنید

برای بالا و پایین رفتن از پله، قانون اصلی این است که برای بالا رفتن از پله، اول باید پای سالم و پس از آن پای مشکل‌دار را بالا برد. برای پایین آمدن از پله، اول باید پای مشکل‌دار و پس از آن پای سالم را پایین آورد. پس در بالا رفتن، اول پای قوی‌تر و در پایین آمدن، اول پای ضعیف‌تر

بالا رفتن از پله بدون حفاظ کناری

در جلو پله قرار بگیرید

با هر دو دست، محکم دسته‌های عصا را به پایین فشار داده و پای سالم را از روی زمین بلند کنید. تنه خود را کمی به جلو خم کرده و پای سالم را روی اولین پله قرار دهید

اکنون زانوی پای سالم را که در حالت خم شده است، صاف و مستقیم کنید و هر دو عصا را همراه با پای آسیب‌دیده به بالا بیاورید. نوک هر دو عصا را روی پله‌ای بگذارید که روی آن قرار دارید

    شما اکنون روی پله اول ایستاده‌اید. هر پله را به همین صورت بالا بروید

نحوه بالا رفتن از پله با حفاظ کناری

در جلوی پله قرار بگیرید

هر دو عصا را به دستی که از کناره یا حفاظ پله دورتر است، بدهید یا یکی از آنها را به همراهتان بدهید

با دستی که به حفاظ پله نزدیک‌تر است، آن را بگیرید. اکنون یک دست شما روی حفاظ پله است و با دست دیگر عصا را گرفته و نوک آن را روی زمین قرار داده اید

با یک دست حفاظ پله و با دست دیگر عصا را به سمت پایین فشار داده و پای سالم خود را از روی زمین بلند کنید

تنه خود را کمی به جلو متمایل کرده و پای سالم خود را روی پله بالایی قرار دهید

اکنون زانوی پای سالم را که در حالت خم شده است، صاف و مستقیم کنید و عصا را همراه با پای آسیب‌دیده به بالا بیاورید

    شما اکنون روی پله اول ایستاده‌ا ید. هر پله را به همین صورت بالا بروید

نحوه پایین آمدن از پله بدون حفاظ کناری

پایین آمدن با عصای زیر بغل از پله‌ای که حفاظ ندارد، قدری خطرناک و البته ترسناک است. این کار را فقط باید وقتی انجام دهید که توانسته باشید، مراحل قبل را به راحتی انجام دهید. در حین پایین آمدن از پله بدون حفاظ، در ابتدا حتما یک همراه داشته باشید تا به حفظ تعادل شما کمک کند

به سمت پایین پله قرار بگیرید

زانوی طرف سالم را کمی خم کنید

در حالی‌که روی پای سالم قرار گرفته‌اید، هر دو عصا را از زمین بلند کرده، تنه خود را کمی به سمت جلو متمایل کرده و نوک هر دو عصا را همراه با پای مشکل‌دار روی پایین قرار دهید (اگر پزشک به شما اجازه وزن گذاشتن را روی پای ضعیف را نداده، آن پا را فقط پایین بیاورید، ولی روی زمین قرار ندهید)

در حالی‌که وزن خود را کاملا روی هر دو دسته عصاها انداخته‌اید، پای سالم را از روی زمین بلند کرده و روی پله پایینی قرار دهید

    اکنون شما روی پله پایینی قرار گرفته‌اید. هر پله را به همین صورت پایین‌تر بروید

نحوه پایین آمدن از پله با حفاظ کناری

در جلوی پله و به سمت پایین پله قرار بگیرید

هر دو عصا را به دستی که از کناره یا حفاظ پله دورتر است، بدهید یا یکی از آنها را به همراهتان بدهید

با دستی که به حفاظ پله نزدیک‌تر است، آن را بگیرید. اکنون یک دست شما روی حفاظ پله است و با دست دیگر عصا را گرفته و نوک آن را روی زمین قرار داده‌اید

زانوی طرف سالم را کمی خم کنید و کمی به جلو خم شوید

با یک دست حفاظ پله را کمی پایین‌تر بگیرید و آن را به پایین فشار دهید. عصا و پای مشکل‌دار را با هم روی پله پایینی قرار دهید (اگر پزشک به شما اجازه وزن گذاشتن را روی پای ضعیف نداده، آن پا را فقط پایین بیاورید، ولی روی زمین قرار ندهید)

در حالی‌که وزن خود را کاملا روی هر دو دسته عصاها انداخته‌اید، پای سالم را از زمین بلند کرده و روی پله پایینی قرار دهید

    اکنون شما روی پله پایینی قرار  دارید

نحوه بلند شدن از تخت و به‌دست گرفتن واکر

از طرفی بلند شوید که جراحی شده است. به‌طور مثال، اگر پای چپ جراحی شده، اول باید پای چپ از لبه تخت بیرون بیاید

با استفاده از هر دو آرنج خود، لگن را محور کرده و تنه خود را به مرکزیت لگن بچرخانید. همیشه تنه و پاها را مستقیم و در امتداد هم نگه دارید و ران را به یک طرف نچرخانید

پای طرف سالم را حرکت دهید و در لبه تخت بنشینید. پای بیمار را در حد امکان مستقیم نگه دارید

با هر دو دست دسته‌های واکر را گرفته و بلند شوید. در حین بلند شدن به جلو خم نشوید

نحوه بالا رفتن از پله با واکر به سمت جلو

واکر را کاملا به پایین پله بچسانید، به‌طوری‌که پایه‌های جلویی آن به پایین پله تماس پیدا کند

واکر را بلند کرده و هر چهار پایه آن را روی سطح بالایی پله قرار دهید

در حالی‌که با هر دو دست خود به سمت پایین روی دسته‌های واکر فشار وارد می‌کنید پای سالم و قوی خود را بلند کرده و روی سطح بالایی قرار دهید

سپس به طرف جلو خم شوید و پای مشکل‌دار را هم بلند کرده در کنار پای دیگر قرار دهید

(واکر وسیله مناسبی برای بالا رفتن از چند پله نیست. برای این‌کار می‌توان از سمت جلو از پله بالا و پایین رفت یا می‌توان از پشت و عقب‌عقب از پله بالا رفت. روش هرکدام در زیر توضیح داده می‌شود)


 چگونه با واکر از حالت ایستاده روی صندلی بنشینم؟

    وقتی با کمک واکر ایستاده‌اید و می‌خواهید روی صندلی بنشینید، مراحل زیر را انجام دهید. سعی کنید از صندلی‌ای استفاده کنید که در هر دو طرف آن دسته داشته باشد

    پشت خود را به صندلی کنید تا آنجا که لبه نشیمن پشت ساق‌های شما را لمس کند

    مطمئن شوید که هر چهار پایه واکر روی زمین قرار دارند

    پای مشکل‌دار را کمی به جلو ببرید

    یک دست خود را از روی دسته واکر برداشته به عقب ببرید و دسته صندلی را بگیرید. می‌توانید هر دو دست خود را از روی دسته‌های واکر برداشته و دسته‌های صندلی را بگیرید

    به آهستگی روی نشیمن صندلی بنشینید. زانوی طرف سالم را خم کرده و به کمک پای سالم و با فشار دادن آن به زمین کم‌کم نشیمن خود را به قسمت عقب‌تر صندلی جابه‌جا کنید. در این حال همواره سعی کنید، پای طرف مبتلا جلوتر از پای سالم باشد و این پا را تا حد امکان مستقیم نگه دارید

    این مراحل را می‌توان برای نشستن روی توالت فرنگی یا نشستن روی تخت هم انجام دهید


  آیا امکان فشاردادن پای مشکل دار به زمین هست؟

کف پای سالم را روی زمین گذاشته و پای آسیب‌دیده را بالای سطح زمین نگه دارید و تنها با یک پـای سالـم راه برویـد. بـه این روش Non-weight bearing (NWB) می‌گویند.

تمام وزن خود را روی پای سالم بیندازید و طوری بایستید که فقط کف پای آسیب‌دیده فقط روی زمین باشد، به‌طوری که این پا فقط وزن خود را تحمل کند، نه وزن کل بدن را و کف پا فقط برای حفظ تعادل روی زمین قرار گیرد، نه برای وزن گذاشتن (به یاد داشته باشید که هنگام راه رفتن بدون عصا و با دو پا، وقتی در یک سیکل راه رفتن، یک پا از روی زمین بلند می‌شود، تمام وزن بدن روی پای دیگر می‌افتد. به بیان دیگر، اگر شما 70 کیلو هستید، در حین راه رفتن حداقل 70 کیلو نیرو به هرکدام از پاها وارد می‌شود). شما می‌توانید طوری سر پا بایستید که با اینکه کف هر دو پا را روی زمین گذاشته‌اید، وزن بدن خود را روی پای سالم بیندازید. در این وضعیت کف پای آسیب‌دیده فقط وزن ران وساق را تحمل کرده و اصلا فشار وزن بدن را تحمل نمی‌کند. در حین راه‌رفتن هم می‌توانید این اصول را رعایت کنید. به این روش راه رفتن Toe touch walking می‌گویند.

روی هر دو پا بایستید و نیروی وزن تنه را روی هر دو پا بیندازید و با هر دو پا راه بروید. در حین ایستادن و راه رفتن، پای سالم را کاملا بر زمین گذاشته و فشار وزن را روی آن وارد می‌کنید. پای مشکل‌دار را هم روی زمین گذاشته و آن را بر زمین فشار می‌دهید، ولی نیروی وزن کمتری روی آن اعمال می‌کنید. به بیان دیگر، فقط درصدی از وزن خود را روی پای مشکل‌دار نیندازید. میزان این درصد را پزشک مشخص می‌کند. به این نوع راه رفتن Partial weight bearing (PWB) می‌گویند.

روی هر دو پا بایستید و نیروی وزن تنه را روی هر دو پا بیندازید و باهر دو پا راه بروید. در حین ایستادن و راه رفتن، پای سالم را کاملا بر‌زمین گذاشته و فشار وزن را روی آن وارد می‌کنید. پای مشکل‌دار را در حد تحمل خود روی زمین فشار می‌دهید. به بیان دیگر، در حدی روی پای مشکل‌دار نیرو وارد می‌کنید که دردی احساس نــکنـیــد. بـه ایــن نــوع راه رفـتـــن Weight bearing as tolerated (WBAT) می‌گویند.

روی هر دو پا بایستید و نیروی وزن را به‌طور مساوری به هر دو پا وارد کنید. به این نوع راه رفتن Full weight bearing (FWB) می‌گویند.روش‌های اول و پنجم بیشترین فشار را روی مفصل لگن و استخوان ران وارد می‌کنند. ممکن است از اینکه در این موارد روش اول مانند روش پنجم به ناحیه لگن و ران فشار می‌آورد تعجب کنید، ولی در واقع این اتفاق می‌افتد.

 

آیا می‌توانم فقط نوک انگشت پای آسیب دیده را روی زمین بگذارم؟

تفاوتی ندارد که نوک انگشت را زمین می‌گذارید یا تمام کف پا را. ممکن است فقط نوک انگشت پا را روی زمین بگذارید و تمام فشار وزن خود را روی آن اندام قرار دهید (نوع پنجم ایستادن) یا ممکن است تمام کف پا را روی زمین قرار دهید و فشار بسیار کمتری را به اندام تحتانی وارد کنید (روش دوم). پس مهم، درست راه رفتن است، نه طرز قرار دادن نوک انگشت روی زمین.


وسایل کمک حرکتی می توانند باعث زمین خوردنتان شوند؟

بیشتر افرادی که از عصا، واکر یا چوب زیربغل استفاده می کنند، شیوه صحیح استفاده از آن را نمی دانند. اگر از وسایل کمک حرکتی به طور مناسب استفاده نشود، می تواند باعث بروز مشکلاتی مانند از بین رفتن هماهنگی اعضا و حتی افتادن و آسیب شوند، بنابراین هنگام استفاده از آنها حتما باید آموزش های لازم به بیمار و سالمند داده شود. فشار مکرری که با وسایل کمک حرکتی روی مفاصل اندام فوقانی ایجاد می شود می تواند باعث آسیب دیدگی تاندون ها، استئوآرتریت و نشانگان مچ دست شود.

عصا را باید در دست مقابل زانو، ران یا پای دردناک یا ضعیف بگیرید و زمانی که پای درگیر خود را حرکت می دهید، عصا را هم همزمان با آن پا به جلو هدایت کنی


نوشتن یک نظر

عضو سرویس طب فیکس مگ شوید .

با عضویت در طب فیکس مگ بهترین مطالب را داخل ایمیل خود داشته باشید

عضویت
اصل بودن کالا
بهترین قیمت
تخفیف ویژه
ارسال فوری
پرداخت در محل
ضمانت برگشت